آن‌چه مهدی بازرگان و عزت‌الله سحابی به آن رسیدند

 .

«مهدی بازرگان به عنوان یکی از پدران فکری جریان ملی-مذهبی در آخرین سال‌های حیات خود سخت دلمشغول جایگاه دین در زندگی سیاسی دینداران بوده و با توجه به تجربه خود از روند بروز مشکلات در جامعه ایران، دیانت را مختص ایمان به خداوند و باور به حیات اخروی بشر دانسته و از حوزه اداره جوامع جدا کرده است. بازرگان همچنین با بیان این جمله که وی، به خلاف آیت الله خمینی، «اسلام را برای ایران» می‌خواهد، از میراث آنچه اسلام سیاسی نام گرفته به طور کامل گسسته است. نیروهای ملی-مذهبی و حتی اعضای نهضت آزادی ایران به پیگیری بحثی که بازرگان دراین زمینه به اختصار مطرح کرده بود علاقه‌ای نشان ندادند و بعضاً با توجیه یا رد تلویحی آن، از کنارش عبور کردند. با این حال عزت‌الله سحابی به عنوان چهره صاحب‌نام طیف ملی-مذهبی در واپسین سال‌های عمر خود با چنان شدتی از سرنوشت ایران دل‌نگران بود که بدون وارد شدن به بحث‌های نظری، از مخاطبانش می‌خواست که حفظ اسلام را به خدا واگذار کنند و در پی حفظ ایران برآیند. او مرتب نگران «ظرفی به نام ایران»بود؛ ظرفی که در صورت شکستن آن، استمرار حیات جامعه و تمدن ایرانی بی‌معنا خواهد شد.»

 الزامات سیاست در عصر ملت-دولت - نوشته احمد زیدآبادی

«برانداختن نظامی که ساخته، چنان رهبری می‌طلبد»

 

 

«خمینی در هدایت انقلاب رهبر بسیار مؤثری بود. به هرکس هرچه می‌خواست بشنود می‌گفت. نگفت اگر شاه برود یک نظام فقیه‌سالار می‌آید که زنان را مجبور می‌کند چادر و روسری سر کنند. فقط گفت یک ایران نو خواهیم داشت و همه زیر این چتر جا می‌شوند. از کارگران هوادار حزب توده در صنعت نفت بگیر تا روشنفکران سکولار و بازاریان سنتی و البته توده‌های مردم باور کردند و دنبالش راه افتادند. می‌گفت مسئله‌ی اصلی ضدیت با شاه است؛ شاه که برود یک جمهوری می‌سازیم که ترکیبی باشد از دموکراسی مدرن و تاریخ و سنت‌ مذهبی ایران. رهبری یعنی این. یعنی شما همه‌ی کسانی را که پیش از آن حاضر نبودند سر یک میز بنشینند متحد کنی. فکر نمی‌کنم ایران در این لحظه چنین چهره‌ای داشته باشد ... به نظر من خمینی یکی از رهبران انقلابی برجسته‌ی تاریخ است و برانداختن نظامی که ساخته، چنان رهبری می‌طلبد.»

جک گلدستون (استاد سیاست‌گذاری عمومی)

متن کامل مصاحبه

تا رسیدن کارد به استخوان، جنگ ادامه داشت

قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل ۲۹ تیر ۱۳۶۶، برای پایان دادن به جنگ ایران و عراق صادر شد.

دو روز پس از صدور قطعنامه عراق آن را پذیرفت.

 

یک روز بعد از صدور قطعنامه علی خامنه‌ای (رئیس‌جمهوری وقت) گفت: «ایران هرگز این قطعنامه را که با فشار و تحت نفوذ آمریکا تهیه و تصویب شده است قبول نخواهد کرد.» آیت‌الله خمینی نیز ۸ روز پس از صدور قطعنامه ۵۹۸ در پیامی به مناسبت ایام حج اعلام کرد که چیزی به پیروزی نهایی در جنگ با عراق باقی نمانده و پذیرش قطعنامه در چنین شرایطی خیانت است ... ایران پس از چند شکست متوالی در بهار سال ۶۷، بالاخره، یک سال بعد از عراق، در ۲۷ تیر ماه (روزی چون امروز) در نامه‌ای به دبیرکل وقت سازمان ملل، قطعنامه را پذیرفت و همان شب، خبر پذیرش قطعنامه از صدا و سیما اعلام شد.

 

 

بنا بر آمار سازمان اسناد و مدارک دفاع مقدس، از مجموع ۴۰ هزار اسیر ایرانی در جنگ، ۲۴ هزار نفر (شصت درصد کل) فقط در ماه‌های پایانی جنگ اسیر شدند، ۱۹ هزار اسیر (حدود ۴۷ درصد کل) فقط در تیرماه ۶۷ و حدود ده هزار اسیر (۲۵ درصد کل اسرای جنگ) تنها در ۳۱ تیرماه آن سال به دست نیروهای عراقی اسیر شدند!

 

تا رسیدن کارد به استخوان، جنگ ادامه داشت.

 

 

+ مرتبط: روزهای آخر جنگ چگونه سپری شد؟

 

 

عذرخواهی امام خمینی

 

درست 43 سال قبل در روزی مثل امروز  (26 مرداد 58)، حدود شش ماه بعد از پیروزی انقلاب، آیت‌الله خمینی (و به تعبیر میرحسین موسوی در یادداشت اخیرش: "آن جان بیدار") طی سخنانی به مناسبت روز قدس، از جمله از "پیشگاه خدی متعال و ملت عزیز" بابت اشتباهی که رخ داده بود عذرخواهی کرد و گفت:

«اشتباهی که ما کردیم این بود که به طور انقلابی عمل نکردیم و مهلت دادیم به این قشرهای فاسد، و دولت انقلابی و ارتش انقلابی و پاسداران انقلابی، هیچ یک از اینها عمل انقلابی نکردند و انقلابی نبودند. اگر ما از اول که رژیم فاسد را شکستیم و این‌ سد بسیار فاسد را خراب کردیم، به طور انقلابی عمل کرده بودیم، قلم تمام مطبوعات را شکسته بودیم و تمام مجلات فاسد و مطبوعات فاسد را تعطیل کرده بودیم، و رؤسای آنها را به محاکمه کشیده بودیم و حزبهای فاسد را ممنوع اعلام کرده بودیم، و رؤسای آنها را به سزای خودشان رسانده بودیم، و چوبه‌های دار را در میدانهای بزرگ برپا کرده بودیم و مفسدین و فاسدین را درو کرده بودیم، این زحمتها پیش نمی‌آمد. من از پیشگاه خدای متعال و از پیشگاه ملت عزیز، عذر می‌خواهم، خطای خودمان را عذر می‌خواهم. ما مردم انقلابی نبودیم، دولت ما انقلابی نیست، ارتش ما انقلابی نیست، ژاندارمری ما انقلابی نیست، شهربانی ما انقلابی نیست، پاسداران ما هم انقلابی نیستند؛ من هم انقلابی نیستم. اگر ما انقلابی بودیم، اجازه نمی‌دادیم اینها اظهار وجود کنند. تمام احزاب را ممنوع اعلام می‌کردیم. تمام جبهه‌ها را ممنوع اعلام می‌کردیم. یک حزب، و آن «حزب الله»، حزب مستضعفین.» (منبع)

 

سه روز بعد، روزنامه کیهان از توقیف ۲۲ نشریه به دستور دادستان خبر داد.

 

🧕حجاب ضروری ِ دین است؟

 حجت‌الاسلام جلیل محبی (دبیر سابق ستاد امر به معروف و نهی‌از منکر) نوشته:

«اگر محجبه یا غیرمحجبه باشی و با گشت ارشاد و الزام به حجاب به هر دلیل سیاسی یا اجتماعی مخالف باشی ولی حجاب را حکم قرآن بدانی کماکان مومنی اما اگر با حجاب مخالف باشی و کلا آن را اشتباه بدانی با حکم آیات سوره نور مخالفت کرده‌ای و اگر از سر علم باشد مرز کفر را رد کرده‌ای.»

 

 

همیشه چوب تکفیر بلند بوده(!) اما خوب است بدانید:

 

🔹 آیت الله خمینی می‌گویند: «مراد از كافر كسی است كه منكر توحید و نبوت باشد یا منكر ضروري از ضروريات دين كه انكار آن به انكار رسالت بازگردد و به صراحت می‌فرمايند اگر كسي كه اصول دين را پذيرفته در وجوب نماز يا حج ترديد داشته باشد چنين شخصی مسلمان است.» (الطهاره جلد ۳ ص ۳۲۸ – ۳۲۷) اين در حالی است كه مقام نماز و حج كه از فروع دين است بسيار بلندتر از حجاب است که جزو فروع دین هم نیست در حالی که امام خمینی حتی نماز را که جزو فروع دین است جزو ضروریات دین نشمرده مگر اینکه منجر به انکار اصول گردد یعنی اصول دین جزو ضروریات دین هستند.

 

🔹 مرحوم محمدباقر مجلسی در کتاب قطور "حق‌الیقین" که به تفصیل درباب ضروریات دین سخن گفته و ضروریات اسلام، ضروریات شیعه و حتی در مواردی هم ضروریات ادیان را برشمرده است و چندان گشاده‌دستی کرده که ده‌ها ضروری را برشمرده و حتی وجود پل صراط را از ضروریات اسلام و انکار متعه (ازدواج موقت) را انکار ضروری شیعه دانسته اما یکبار هم از حجاب به عنوان ضروری دین نام نبرده است.

 

🔹 بحث ستر (مخفی کردن) مو مربوط به متاخرین (از فقها) است.

 

🔹 نوعا فقها از وجوب حجاب سخن گفته‌اند و هر واجبی ضروری دین نیست. (منبع(

.