داستان آن گل شمعدانی و گلدان ساده‌اش، همان که لب پنجره هست، در "کازابلانکا"؛ که نه ریک بلِین (همفری بوگارت) به آن نگاه کرد و نه ایلسا لاند (اینگرید برگمن)، اما او بود، توی چشم میلیون‌هایی که فیلم را دیدند و بارها دیدند تکثیر شد، او بود و آن روح زلال و غمگین بین کلمات ریک و ایلسا را دید، بویید ...
داستان "سرب"ـی که وقتی توی معدن بود نمی‌خواست گلوله شود، گلوله که شد نمی‌خواست پوستی را بِدرد و خونی بریزد، وقتی توی خشاب سرباز جوخه اعدام گذاشته شد، آرزو کرد مراسم اعدام لغو شود، لغو که نشد دلش خواست توی لوله تفنگ گیر کند، شلیک که شد آن قدر سریع رفت که فرصت نشد صورت اعدامی را ببیند و وقتی به خودش آمد دید گرم و خیس و خونی است ... بعد آرزو کرد با اعدامی دفن شود در گوری بی‌نام و نشان ... و در گوری بی‌نشان و نام، در سینه جوانی شورشی، تا ابد به زیر خاک رفت و قلب دریده را دید که پوسید ... انگار که نگهبان حسرت‌های خودش بود.
... داستان مردی که شب‌ها وقتی همه خوابیده بودند می‌رفت پشت‌بام، دست‌هایش تبدیل به بال می‌شد و پرواز می‌کرد به طرف دریای شمال و می‌دانست اگر تا قبل از طلوع آفتاب برنگردد، بال‌هایش را آفتاب خواهند سوزاند ولی حتی شب یلدا، طولانی‌تر شب سال، هم آن‌قدر کوتاه بود که نمی‌توانست برسد به دریا و برگردد تا که یک روز برنگشت، روزها و شب‌ها گذشت و برنگشت ... و روزنامه‌های شهر بندری شمال از پیدا شدن بال‌های سوخته‌ا‌ی در ساحل خبر دادند که معلوم نبود مال کدام پرنده بوده ...
