دنیا به من توان تسلا دادن یک دوست بدهکار است،
دنیا به من دل ِ آرام ِ دوست بدهکار است،
دنیا به دوست من دستانی بدهکار است که ابرهای سیاه آسمان روز و شب‌هایش را خودش براند،
یا که از آن ابرها باران بباراند؛ بشوید و ببرد، جان و جلا بدهد،
...
دنیا به من زندگی و سفر به کراکف بدهکار است
...
مهربان بودی، مثل همان‌وقت که گفته بودم:«چشم» و گفته بودی:«بی‌بلا» ... در خوابی که دیدم.
بغلم کردی؛ در همان خواب، خندیدی؛ همان‌جا. پیراهنی گل‌گلی به تن کرده بودی، نزدیک بودی؛ همه در خواب... اما همه‌ی روز هر بار یاد خواب سحر افتاده بودم، انگار قند توی دلم آب شده بود، انگار معطر شده بودم، انگار هیچ‌گاه این همه نزدیک نبودی...
من فقط توانسته بودم "یاد" غمت را با خود بیاورم، هیچ از آن نکاسته بودم («گرم یاد آوری یا نه»)؛ توشه دیگری نداشتم، حتی "کلمه" هم نبود که مرا و نورچشم‌هایم را نجات بوده، یا حتی خیال ِ نجات؛ در فقدان‌های عظیم. فقط "یاد" بود و این یاد مگر بار اندوهی برداشته بود از دوش تو؟ ... نه! ... می‌دانم که به چشم نمی‌آید، چاره چه بود؟ ... دل‌خوشم به یادهایی که "نور" می‌شوند.
از:
«از من، راهی می ماند که از آن گذشته ام
از من، جای خالیِ من می ماند»
ده سال گذشت؛ جا، سنگین خالی‌ست ... "یاد" هست، "افسوس" هست.
