در روزی که بشار اسد گم شد

 امروز، با سقوط دیکتاتور سوریه، دست و دل‌ام به نوشتن سیاسی باز شد؛ کوتاه، پرطعنه ... متمرکز در توییتر (ایکس) با تکرار همان‌ها در کانال تلگرامی و حساب اینستاگرام؛ به شرح زیر:

 *

چهار سال در تاریخ، یعنی چقدر؟  

X

.
🔹 دشمنان‌تون شادند (نقطه)
در پی‌در‌پی رسوایی بصیرت‌ها نشانه‌هاست (نقطه)
عبرت بگیرید قبل از این‌که مایه عبرت شوید (نقطه)
هیچ نقطه‌زنی به کمک بشار نیامد، چه برسد حبس و ساچمه و باتوم (نقطه)
 مردم را فوری غنی کنید، برای اورانیوم وقت هست (نقطه)

ما غرّک بربّک الکریم؟ X 

🔹 این ۲ زوال

اگر زوال نهادهای نظام و کشور از دوره احمدی‌نژاد شروع شد، زوال قدرت منطقه‌ای نظام از قضا با ابقای بشار اسد آغاز شد!

نظام تا پیش از ابقای موفق بشار، هوشمندانه عمق نفوذش را از دید رقبا مخفی و آن‌ها را در "سطح" نگاه داشته بود اما بعد: «پرده برانداختی، کار به اتمام رفت» X

🔹 علی فرزات کارتونیست بود؛ منتقد بشار اسد.
کارتون می‌کشید.
هنوز خبری از داعش و ... نبود.
او را در یکی از میدان‌های اصلی دمشق دزدیدند.

بدن نیمه جانش را با انگشتان شکسته، حوالی شهر پیدا کردند؛ ۱۳ سال پیش. X

 

 

 

🔹خط قرمز بود

🔹 جواد میرگلوی‌بیات (۳ ماه پیش): از روزی که رسانه‌ها این تصویر را نماد آزادی و بهروزی ملت سودان دانستند تا به امروز،  ۱۰ میلیون نفر در این کشور آواره شدند، ۷۵۰ هزار نفر در خطر گرسنگی شدید هستند، ۲۰ هزار نفر جان خود را از دست دادند و میلیاردها دلار از سرمایه مردم سودان توسط کشورهایی مانند امارات غارت شده است. X

 بعد از سقوط حسنی مبارک و قذافی و این روزگار سودان، مردم حسرت روزگار رفته را خوردند؛ سقوط دیکتاتور همیشه به معنی برآمدن آرامش و آسایش نیست، گاهی حتی روزگار سیاه‌تر می‌شود (خوب می‌دانیم).
سقوط دیکتاتور به خودی خود کافی نیست؛ تصویر آینده را در رفتار گذشته اپوزیسیون می‌توان دید. X

 دکتر حسین بشیریه مقاله‌ای ارزشمند و خواندنی دارد با عنوان «زمینه‌های سیاسی و اجتماعی فروپاشی رژیم‌های غیردمکراتیک و گذار آنها به دمکراسی» (در کتاب «گذار به دمکراسی – دفتر نخست»)؛ خلاصه‌ای از آن را این‌جا آورده بودم:  «همه فروپاشی‌ها لزوما به گذار به دمکراسی نمی‌انجامد»

**

از دیگری:

الان، فرار هیچ دیکتاتوری زندگی تو را باز نخواهد گرداند.

#سورية X

🔴 هلاک تناقض‌ها نشوید!

 

موج احساسات ایرانیان در فضای مجازی بالاست که «چرا علیه طالبان در پنجشیر وارد "عمل" نشدید؟»!

فرض این است که مبنای این موج "صرفاً" مخالفت با رویکرد جمهوری اسلامی نیست!

 

واقعاَ چرا باید "جمهوری اسلامی" علیه طالبان در پنجشیر وارد "عمل" می‌شد؟! طرفداری از حق علیه باطل؟! یعنی هنوز کسانی در دهه شصت حضور دارند یا "نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران" فقط مخصوص غرب خاورمیانه است؟!

 

حمایت از هر "اقدام نظامی خارجی توسط جمهوری اسلامی" یعنی آب به آسیاب نظامی‌گری؛ تشویق برای موشک‌های بزرگ‌تر و احتمالاً سفره‌های کوچک‌تر مردم.

 

آیا باید قندی را که «چرا ج.ا. وارد عمل نظامی در افغانستان نشد؟» در دل جنگ‌سالاران آب می‌کند، قدر دانست؟!

 

این تسلیم به بینش "جنگ‌سالاری" محصول ناگزیر جهان رویایی برساخته همان کسانی نیست که آن را "دنیای موشک‌ها" خواسته‌اند؟!

 

اما اساساً وقتی از آب ریختن به آسیاب جنگ‌سالاران می‌گوییم، از چه می‌گوییم؟!

 

جمهوری اسلامی تا پیش از قدرت و وحشت‌نمایی داعش در عراق به اعتبار آگاهی از مخالفت ملی و جهانی، از تایید دخالت مستقیم نظامی فرامرزی خود به طور جدی پرهیز می‌کرد و از «ما فقط مستشار به سوریه فرستاده‌ایم» جلوتر نمی‌آمد حتی وقتی جنازه کشتگان بسیار جوان (که طبیعتاً نمی‌توانستند مستشار نظامی باشند) به ایران باز می‌گشت

 

اما داعش ورق را برگرداند؛ همان موقع (اسفند 93) در وبلاگم نوشتم: «با آمدن داعش، حلقه محاصره بشار اسدِ جلاد شل‌تر شد؛ این را حتّی در شبکه‌های اجتماعی هم به راحتی می‌توان حس کرد. با آمدن داعش، مسئله حضور نظامی ایران در عراق و سوریه تا حد بسیار زیادی از فشار افکار عمومی داخلی و منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای رها شد.»

 

"ترس عمومی" گره کار بسیاری را باز کرد! ناگهان افکار عمومی با "فرشتگان"ی مواجه شد که از قضا بارها علیه خواست اکثریت بوده‌اند!

 

سه سال بعد (96) سردار جعفری (فرمانده کل سپاه) گفت: «معلوم نبود در نطفه خفه کردن داعش به صلاح باشد. همین شکل‌گیری داعش و اتفاقاتی که ظرف چهار-پنج سال اخیر در منطقه رخ داد، باعث سازماندهی جبهه مقاومت و سازمان‌دهی مردم منطقه شد.»

 

شما بر طبل عمل نظامی در دفاع از پنجشیر می‌کوبید به اعتبار "زبان فارسی" پنجشیری‌ها (که خود فرقه‌گرایی واضح است) و یا حتی "دفاع از مظلوم" (لابد مثل ماجراهای غزه و لبنان!) ولی جنگ‌سالاران آسیاب خودشان را روغن‌کاری می‌کنند و شما در دام تناقض‌های خود ویران می‌شوید!

 

ریشه نزاع و جنگ‌های نیابتی ایران/ترکیه/سعودی/پاکستان همین فرقه‌گرایی‌های خون‌آلود است؛ بر آتش آن ندمید لطفا! 

 

طرحی نو در اندازید!

تلگرام

حزب‌الله | داعش

▪️ واضح است  که داعش و داعش‌‌‌آفرین از تروریست‌ اعلام‌شدن سپاه خشنود باشد اما این یک مسئله‌ی «پَسینی» است؛ «پیش‌تر» باید متوجه بود «داعشیسم» محصول ناگزیر «اسلام ِ سیاسی» است. وقتی اسلام ِ سیاسی ستایش و ترویج می‌شد و می‌شود، حواس‌‌ها به این بود (یا «است») که قرار نیست همه به یک قرائت خوشایند از «اسلام سیاسی» نائل شوند؟ [حتی اگر فرض کنیم دولت‌ها به نهادسازی‌های چنینی برای جنگ نیابتی علیه یکدیگر برنخاسته باشند].

بی‌توجهی به پراکندگی و تنوع فِرق اسلام که ناگزیر منتج به «تولید» هم: حزب‌الله لبنان و  هم: داعش، از بطن «اسلام سیاسی» می‌شد [دو نهاد جهادی در مقابل هم]، گناه انقلابی‌ها و دیپلمات‌ها و تئوریسین‌هایی نیست که قدرت خود را بلامنازع و اسلام ِ خود را اسلام برتر فرض کردند و چنان شده که مسلمانان، گو امروز بیش از همیشه، در درون خود، «با خود» در ستیزند و امثال «صهیونیسم» و عوضی‌هایی چون «ترامپ» بهره‌مند از آنند؟

این یادداشت در تلگرام

درباره مولفیکس، آقای نماینده و حجت‌الاسلام پناهیان

1) برنامه پایش (شبکه اول) علیه شرکت پارس‌حیات و نماینده ابهر در مجلس (محمد عزیزی) گزارشی پخش کرده. این شرکت که با سرمایه‌گذاری یک هلدینگ از ترکیه در ابهر (زنجان) فعال است و پوشک مولفیکس و دستمال‌کاغذی‌های پرطرفدار تنو و پاپیا را تولید می‌کند، حالا «متهم» به تخلف و انحصار شده.

2) مراجع قضایی و نظارتی هنوز نظری نداده‌اند (لااقل به صورت عمومی)، شبهات اما جدی است و پای نماینده منطقه در مجلس که از اقربای نماینده سابق همین منطقه است («احمدمهدوی ابهری»؛ که اینک در کار پتروشیمی‌ست)، علی‌الظاهر بدفُرم گیر است.

3) استاندار زنجان از این گزارش انتقاد کرده و گفته: «قریب به هشت ماه است که بین شرکت پارس حیات و واحدهایی که در گذشته این شرکت از آنها منسوجات نبافته تهیه می‌کرده است، اختلافاتی وجود داشت ... اختلافات تجاری و بازرگانی نباید به تولید، اشتغال و سرمایه‌گذاری لطمه بزند ... به هیچ وجه نمی‌پذیریم آرامش، آسایش و امنیت شغلی این شرکت به مخاطره بیفتد ... صدا و سیما غفلت خود در مورد شرکت ابهری را جبران کند.» (خبرگزاری فارس)

4) دفاع آقای نماینده از اتهام مکاتبه به نفع شرکت و درخواست غیرقانونی از گمرک (ترخیص کالای قاچاق) و «حضور ویژه» خود در استانبول، اصلا خوب نبوده؛ او گفته: «اصلا من برای 100 کارخانه از این نامه‌ها زده‌ام، تنها شرکت پارس حیات نیست و این نامه‌ها نیز برای حمایت از تولید بوده است» [آقای نماینده تجاهل می‌کند؛ تکثیر اشکال، رافع اشکال نیست]، «یک سفر خارجی که نماینده مردم زنجان، مدیرعامل شهرک صنعتی، معاون وی، استاندار و معاون استاندار هم به آن دعوت بودند؛ مگر چه مشکلی داشته است؟ در حالی که تنها مدعو سفر بنده هم نبودم بلکه خود استاندار و حتی نماینده زنجان و طارم و فرماندار شهر نیز در آن حضور داشتند.» [ترجمه این اظهارات، در ساده‌ترین حالت، «نفی تک‌خوری» است!]

5) اما پرده از روی کثیف‌تر ماجرا  را حجت‌الاسلام علیرضا پناهیان کنار زده است!

او طی یک سخنرانی در ایام عزاداری محرّم، برای تشویق مردم به تحریم کالاهای این شرکت،پای داعش را (که مدعی‌اند «ترکیه» به آن کمک کرده) وسط کشیده است!

فارغ ازصحت‌وسقم ادعای طرح‌شده علیه «پارس‌حیات» (باسرمایه‌گذاری ترکیه)،تداوم سوءاستفاده امثال پناهیان ازداعش، رذیلانه نیست؟ ... هست!