او عجیب و نادر بود

سه سال پیش بود که یکی از همکاران کتابی به من داد به اسم "نامه های بلوغ". این کتاب نامه های واقعی یک پدر واقعی بود به فرزندان واقعی اش وقتی هر کدام در آستانه ورود به سن بلوغ بودند. نامه ها را طوری ننوشته بود که فقط به درد سن بلوغ بخورد، مسائل معرفتی عمیقی در این نامه ها گرد هم آمده بودند. نمی دانم در توصیف این کتاب چه بگویم ولی خواندن آن را به هم کسانی که در حوزه معرفت شناسی و انسان شناسی کامی تشنه دارند، توصیه می کنم. سیراب اگر نشوند، شادمان بازخواهند گشت از یافتن صاحب "زاویه دید"ی جدید! حالا من البته در حدی نیستم که بر این اندیشه "آری" یا "نه" آورم. نام نویسنده کتاب "علی صفایی حائری" یا "عین.صاد" بود ... این حکایت ماند تا همین هفته قبل که کتابی از عین.صاد دیدم به نام "ذهنیت و زاویه دید"؛ نقدی بر کتاب ها و رمان های مشهور: صد سال داستان نویسی ایران، سووشون، کلیدر، رازهای سرزمین من، زمستان 62، صد سال تنهایی- مارکز، سگ و زمستان بلند، طوبی و معنای شب، یکیلا و تنهایی او و ...! در یکی از آن نامه های بلوغ خوانده بودم که به پسرش گوشزده کرده بود که تا می تواند کتاب بخواند و خواندن تمام کتاب های صادق هدایت را در قبل از سیزده سالگی اش مثال زده بود با این حال باورم نمی شد در حوزه ادبیات چنین موشکافانه وارد شده باشد. عجبم نه در ورود او به حوزه ادبیات و با دقت خواندن این همه رمان شهیر معاصر بود که عجبم از این است که عین صاد یک "آخوند" بود؛ تصور این که یک آخوند روی خواندن صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز وقت بگذارد و سر آخر از تاثیر آلبرکامو روی آن بنویسد و اضافه کند: "این نثر نیرومند و جادویی که ناچار نیرومندتر از ترجمه آن است می تواند ذهنیت را با شتابش غافل کند و جذبه های گوناگونی را در آن زنده گرداند"! ... او عجیب و نادر بود؛ دقیقا نمی دانم چرا صدا و سیما که برای آخوندهایی از جنس محسن قرائتی و انصاریان و پناهیان این همه سرمایه گذاری کرده و می کند، دمی از او، از اندیشه هایش و از سلوکش سخن نمی گوید؟! ... او عجیب و نادر بود ... او تیرماه نُه سال قبل در سانحه رانندگی درگذشت ... /ا