۱۳۹۰ اردیبهشت ۵, دوشنبه

عمرو موسی اشتباه می کند



"من بر اين اعتقادم که بادهای سهمگين تغيير به جهان عرب محدود نخواهد شد و به زودی به سوی ايران وزيدن خواهد گرفت"؛ این را دبیر کل اتحادیه عرب، عمرو موسی، گفته. در مصاحبه با فیگارو. آقای عمرو موسی  اگر می خواهد پپش رویی خودشان را یادآوری کند، اشتباه می کند. این بادهای سهمگین تغییر سال هاست در ایران می وزد و مدام به در و دیوار و کاخ ها و پیش بینی ها می خورد ... از مشروطه ... از نهضت ملی کردن نفت ... از انقلاب 57 ... از ایستادن با دستان خالی، برای هشت سال، در برابر سردار قادسیه که مستظهر به پشتیبانی اعراب بود ... و از دو خرداد 76 ... از 22 و 25 خرداد 88 ... مردم ایران مدام دنبال تغییرات مهم بوده اند؛ خارق العادگی را جسته اند، پاره کردن عادت ها را، بر باد دادن برآوردهای "رسمی" را ...  گمشده خود را بافته یا که نیافته اند، حدیثی دیگر است. گنج، پاداش ِ رنج شان نبوده، داستانی دیگر است ... هنگامه ی این بادهای سهمگین، دوستان عمرو موسی اما با نفت فراوان و اسراییل و ناسیونالیسم روزگار گذرانده اند. ما نیازی به بادهای سهمگین تغییر نداریم. چون داریم اش. این را سرخی تاریخ مان فریاد می کشد. شما حکومت های چند ده ساله را بر می اندازید، این مردم سی و چند سال قبل حکومت 2500 ساله را تمام کردند. این بادهای سهمگین تغییر را آزموده است مردمان این سرزمین اما اگر گنج، پاداش ِ رنج اش نبوده، داستانی دیگر است ... شما راه نرفته هنوز بسیار دارید  آقای عمرو موسی... ما هم نیازی به بادهای سهمگین تغییر نداریم؛ داریم اش. ما به قطب نمایی محتاجیم که ما را، و این بادهای تغییر را که  دوره های  وزیدن اش مدام نزدیک و نزدیک تر می شود، ببرد پای چشمه "جادو"گونه! که از آن بنوشیم و "دورتر" را ببینیم، که بنوشیم و "صبوری" کنیم، که بنوشیم و "نفرت" را از یاد ببریم، که یاد گرفته ایم "باد سهمگین تغییر" شروع است؛ نه پایان.