۱۳۹۳ خرداد ۲۱, چهارشنبه

چهارپاره – 142 / یک سال پس از «ناپاکی»

اشاره: هفته نامه پیام زنجان در یک سالگی پیروزی روحانی در انتخابات، ویژه‌نامه‌ای در دست انتشار دارد. من یادداشت زیر را برای این ویژه‌نامه فرستادم و البته نشد که صبر کنم بعد از چاپ، در وبلاگ منتشر شود! از قضا این یادداشت چهارپاره هم از کار درآمد و این شد، که شد سهم چهارپاره این هفته!من در این یادداشت تحت تاثیر اخباری هستم که هم در استان هرمزگان و هم در استان زنجان، درباره استخدام‌های گسترده غیرقانونی در دولت پیشین منتشر شده یا می‌شود  (از جمله اینجا + را ببینید) و هم تحت تاثیر حفظ برخی نیروهای سیاسی دولت گذشته در صدر (مثلا در هرمزگان فرماندار بندرعباس، هنوز همان فرماندار احمدی‌نژاد است و در زنجان، فرماندار جدید سلطانیه هم از فرمانداران احمدی‌نژادی است!) و هم فشار برخی جریان‌ها برای احزار پست‌ها صرفا به دلیل حضور در ستاد روحانی!
.

1) طی یک سال گذشته به طور رسمی و صریح­‌تری گزارش مفاسد و خرابکاری­‌های دولت گذشته از پرده برون افتاده است. اگر از ضربه‌‌های مهلک به اقتصاد ملی و فراهم آمدن رانت­‌های متنوّع مالی برای نورچشمی­‌های دولت گذشته بگذریم، استخدام­‌های غیرقانونی به قدر نیاز 15 سال آینده­ کشور و یا بورسیه کردن غیرقانونی بیش از 3 هزار ویژه‌خوار در مقاطع تحصیلی تکمیلی در دانشگاه­‌ها، حکایت از آن دارد که دولت «ناپاک» گذشته میدان دید وسیع­‌تری داشته؛ آن­گونه که بتواند از بازخورد مهرورزی‌های خود در حق بهره‌مندان در سال‌هایی که رسماً و عملاً نیز سوار بر قوه­ مجریه نیست، سود ببرد! افرادی که فراتر از حد بضاعت سواد و توانایی خود، استخدام و بورسیه شده‌اند، خود را مدیون ناپاکی دولت گذشته می­‌دانند و چه بسا از کارشکنی در کار دولتی که بخواهد حق ملی را استیفا کند و آنها را از امتیازهای ناحق محروم سازد، کوتاهی نخواهند کرد. این یک هشدار جدّی است.
.
2) یک سال پس از تابیدن بارقه­‌ی امید در کشور، حضور عناصر سیاسی و مخرّب وابسته به دولت پیشین به خصوص در پست­‌هایی با صبغه‌ی سیاسی، به شدّت شبهه‌برانگیز است. این البته جوازی هم برای به کار گماردن کسانی صرفا به خاطر قرابت سیاسی نیست. مردم به احیای امید و تدبیر چشم دوخته‌­اند و مباد که این انتظار به عاقبتی خیر ختم نشود.
.
3) حتی کسانی که خود دست در آتش ویرانی‌­ها در نظام تصمیم­‌گیری و اداری (به یادگار مانده به خصوص از دولت پیشین) ندارند، می­‌دانند که حفظ آرامش و گسترش ارتباط صمیمانه بین دولت و مردم، تحمّل دشواری­‌های روزگار بازسازی را آسان می‌­کند. هم دولت و هم باورمندان تدبیر و امید باید از تعجیل، از تحریک بلاوجه و از نزاع‌­های ملال‌انگیز که مردم را از آرامش و امید تهی می­‌کند، پرهیز کنند. ایران امروز ما به تنی پر از زخم می‌­ماند که مراقبت از آن به صبر و خونسردی و در عین حال اهتراز از محیط آلوده نیاز دارد. این همه البته که نفی به دور افکندن عضو فاسد و فسادگستر نیست.
.
4) پیش­تر جایی نوشته بودم که «سرهنگ­‌ها و کبک‌­ها باید عرصه فرهنگ و هنر را از وجود خود خالی کنند». فرهنگ و هنر اگر نه زیاد در وادی "عمل"، بیشتر در حوزه "نظر"، خبرهای خوبی در این یک ساله شنیده؛ این مختصر به لطف واقع‌نگری و تلاش برای زدودن غبار نظامی‌گری و رفتار تحکم‌آمیز از رخ فرهنگ و هنر میسر شده است . ایده و آرمان­های دولت آقای روحانی در عرصه فرهنگ و هنر بسیار امیدبخش بوده؛ آنچنان که در بازسازی چهره­ بین‌­المللی کشور. این دو عرصه بی‌تردید درخشان­‌ترین حوزه­ پندار و کردار دولت در کمتر از یک سال گذشته بوده است. توقف رشد نرخ تورّم و سقوط ارزش پول ملی و ترغیب سرمایه­‌گذاران خارجی را نیز که به حساب بیاوریم؛ دولت انصافاً یکساله­‌ی نسبتاً موفقی سپری کرده است. تداوم این توفیق­‌ها به واقع­‌گرایی و دوری از رفتار کبک‌­وار همچنان نیاز دارد آنچنان که توجه به گستردگی ویرانی به ارث رسیده؛ که این فقره آخر، بهانه «صبر» تواند بود.