ه‍.ش. ۱۳۹۴ بهمن ۳۰, جمعه

پیش‌بینی نتیجه انتخابات




(1)
بر این اساس که جو عمومی کشور، جو مشارکت گسترده در انتخابات است، کم‌ترین اتفاق قابل پیش‌بینی برای انتخابات مجلس، شکست کامل اصولگرایان در تهران است. در شهرهای بزرگ ممکن است این اتفاق با غلظت کمتری تکرار شود ولی در شهرهای دیگر، به دلیل رد صلاحیت قریب به اتفاق چهره‌های شناخته شده اصلاحات و این که گرایش‌های قومی و قبیله‌ای پررنگ‌تر است، بازی کم و بیش به نفع کاندیداهای شناخته شده اصولگرایان است. مهم و بسیار مهم اما این است که این انتخاباتِ تهران و شهرهای بزرگ است که «پیام سیاسی» دارد؛ پیامی که تصور صدور آن توسط رای‌دهندگان، برخی سخنرانی‌ها و حتی صفحه اول خبرگزاری‌های نظامی را تحت تاثیر قرار داده است. انتخابات مجلس خبرگان نیز «پیام سیاسی» ناخوشایندی برای اصولگرایان خواهد شد. این پیام‌ها فضای سیاسی دو سال پایانی دور  اول ریاست جمهوری روحانی را به طور کلی تحت تاثیر قرار خواهد داد. در روابط بین‌الملل نیز آنچه در نگاه اول مورد توجه قرار می‌گیرد همین پیام سیاسی خواهد بود که در کنار توجه دادن به اعمال فشار و محدودیت‌ها توسط شورای نگهبان، نماد خواست عمومی مردم تعبیر خواهد شد.
.
(2)
با این حال نماینده تهران هم یک رای دارد و نماینده محروم‌ترین شهرستان در دورترین نقطه کشور نیز یک رای. این مسئله به خصوص وقتی اهمیت پیدا می‌کند که توجه داشته باشیم نمایندگان در شهرهای کوچک بیشتر از امامان جمعه و سپاه اثر می‌گیرند و نه از پیام سیاسی انتخابات. نمایندگانی چنین، اگر قصد "ادامه خدمت در مجلس" داشته باشند، به شدت مرعوب شورای نگهبان باقی خواهند ماند و رفتار تقنینی‌شان نیز در همین راستا شکل خواهد گرفت. اصولگرایان نشان داده‌اند ابزار بی‌اعتنایی و تخریب پیام سیاسی انتخابات را به واسطه تسلط به "نهادهای دور از رای مردم" در اختیار دارند. از همین رو حفظ آرامش و طمانینه و انجام کار تشکیلاتی منسجم و دامنه‌دار توسط جریان اصلاح‌طلبی و اعتدالیون ضروری به نظر می‌رسد تا آن نهاد‌های دور از رای مردم، سراسیمه و وحشی نشوند.
.
(3)
احتمالا هیچ چیز دیگری به اندازه رفتار شورای نگهبان در تایید و رد صلاحیت‌های انتخابات اخیر موید این نیست که  ایده حذف ریاست‌جمهوری و سپردن تعیین مدیریت قوه مجریه به نخست‌وزیر منتخب مجلس، که تسلط شورای نگهبان بر آن بسیار است، تا چه حد می‌تواند یک جناح سیاسی را به طور کلی از قدرت دور و تسلط جناحی خاص را بر هر سه قوه تضمین کند. و این خطرناک است.
.
.
.