برای مرگ علی لاریجانی متاثر شدم.
به گمانم او سالمتر (از نظر اقتصادی)، باهوشتر، با پرنسیپتر و مدیرتر از متوسط مقامات عالیرتبه نظام بود و میتوانست رهنمون کشور به سمت توسعه و آبادانی باشد اما «دو گودال بزرگ» هست که یاد علی لاریجانی را لکهدار میکند؛ نخست: در سالهای دولت اصلاحات، سازمان تحت مدیریتاش (صدا و سیما) را به یک سدّ موثر سر راه تغییرات مورد درخواست اکثریت مردم تبدیل کرد. او علیه پیام «دوم خرداد» سنگ تمام گذاشت. دوم: کشتار بینظیر خیابانی ایرانیان در دی ماه گذشته، در دوره دبیری او در شعام صورت گرفت.
لاریجانی به زعم من، یک مدیر سالم ِ باهوش امّا «نامردمی» بود و شاید همین، گواه «هدر رفتن» او باشد.
شاید اگر اولویت آرامش و آسایش ایرانیان بود، علی لاریجانی میتوانست کمککار بزرگی باشد. این اتفاق رخ نداد؛ حیف و صد حیف.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر