۱۳۹۵ آبان ۱۴, جمعه

امان‌نامه!



«انتصاب شایسته و به جای جنابعالی را به سِمت ...»؛ این عبارت را در قالب آگهی بر در و دیوار اداره‌ها یا در صفحات نشریات بارها دیده و خوانده‌ایم؛ کسی یا کسانی برای ابراز ارادت و مهربانی و یادآوری خوشحالی‌شان بابت احراز پست و مقام جدید توسط کسی، این متن‌ها را در معرض دید عموم و البته فرد مورد نظر قرار می‌دهند (به نیت‌شان البته خود و خدایشان بیشتر واقفند).

مبنا اگر قضاوت عادلانه و نه خودشیرینی و رفاقت باشد، "به جا و شایسته بودن یک انتصاب" باید پس از پایان محتوم دوره خدمت معلوم شود با این وجود، چاپ چنین آگهی‌هایی با امضای خود نشریه (یا هر نوع  رسانه دیگری)، خواسته و ناخواسته یک قبح ثانوی دارد و آن پیام ناخوشایندی است که چاپ آگهی تبریک انتصاب "به جا و شایسته" با امضای یک رسانه، به مخاطب القا می‌کند؛ به این معنی که وقتی خودِ یک رسانه، "انتصاب شایسته و به جای" کسی را تبریک می‌گوید، در اصل اعلام غیررسمی تبدیل صفحات آن نشریه به مکانی امن برای آن مقام مسئول و مخاطب آگهی، صورت می‌گیرد؛ که از او انتقاد نخواهد شد، که خاطر او  می‌تواند جمع باشد که گزندی در انتظار او نیست و امان‌نامه صادر شده است! این پیام که متاسفانه و به ویژه در نشریات محلی، صدور آن به قبحی عادی تبدیل شده، تضادی آشکار با ادعای «رسانه چشمان بیدار جامعه است» دارد و اعتمادزُداست.
.