۱۳۹۱ خرداد ۳۱, چهارشنبه

چهارپاره - 77 / آیت الله نگران است و ساکت نیست



(1)
حساب آیت الله جوادی آملی انگار از حساب خیلی آیت الله های مجاور سیاست جداست؛ آن هایی که پرداخته شده اند برای تجلیل و تکریم اوضاع جاری. این یک حس است و البته قرائنی برای اعتماد به این حس وجود دارد! آیت الله در آستانه هشتاد سالگی، در کنار دانش و فضلی که دارد، گو اگر نه به تمامی، اما شبیه آن آیت الله های قدیمی شده که گنج نقد حاکمان بودند، جریان داشتند و نبودشان با بودشان فرق داشت.
.
(2)
این روزها  آیت الله جوادی آملی سکوت، و شاید عافیت را کنار گذاشته؛ صریح انتقاد می کند. دو هفته پیش گفته بود(+): «کشور ما چهار فصل است؛ آب فراوان دارد که به دریا هرز می‌رود، خاک فراوان دارد، ولی در عین حال بیکار و فقیر هم در آن موج می‌زند؛ ضعف مدیریت یعنی همین؛ امکانات فراوان، درگیری زیاد و عده‌ای هم بیکار و فقیر و نتیجه این که روزی تازیانه این کار را خواهیم خورد ...  با این همه امکانات در کشور یا اختلاس است و یا به جان هم می‌افتیم و باندبازی می‌کنیم  ... مسأله فقر و گرانی چیزی نیست که عادی از کنار آن بگذریم و توقع داشته باشیم با پند و اخلاق بتوان جوانان بیکار و فقیر را رام کنیم؛ این توقع بیجایی است ... تا ما منبع علمی نداشته باشیم، معنای عدل روشن نیست؛ در این صورت نه امنیت است و نه استقلال و نه مساوات و نه مواسات و هنگامی که منبع نباشد، به دلخواه قانون می‌گذاریم.»
ده روز بعدتر هم گفت(+): «این بانک‌ها سودهای کلانی از مردم دریافت می‌کنند و در حال حاضر 80 درصد مردم با وام و ربا بسر می‌برند و باید برای اقتصاد ربا فکری شود  ... ما به هر کسی در مورد این وام‌ها و تولید گفتیم، گفت که این وام‌ها برای تولید صرف نمی‌کند.» وی با ابراز تاسف از اختلاس 3 هزار میلیارد تومانی و اختلاس دیگری در بیمه گفته بود که «این کشور به زحمت و با دعای امام زمان(عج) زنده است.»
.
(3)
آیت الله نشان کرده بنیانگذار فقید جمهوری اسلامی بود؛ وقتی که خواست پیامی چنان خارق العاده برای رهبر ابرقدرت شرق بفرستد، او را برگزید؛ نه هیچ کس دیگری را.
سال ها بعد، در بهار  76 پای آیت الله جوادی آملی را به فیلم تبلیغاتی ناطق نوری کشیدند. ناطق رأی نیاورد. در اولین انتخابات بعدی مجلس خبرگان رهبری، جوادی آملی دیگر ثبت نام نکرد. ماجرای هاله نور احمدی نژاد نیز در بیت آیت الله جوادی آملی کلید خورد. در حالی که فیلم اظهارات احمدی نژاد و واکنش بزرگ منشانه آیت الله نسبت به ادعای رییس جمهور تازه نفس و تازه از آمریکا بازگشته، دست به دست می چرخید، احمدی نژاد و حامیانش اساس «هاله نور»  را به راحتی تکذیب کردند، جسته و گریخته برخی اعضای دفتر آیت الله، موضوع «هاله نور» را تایید می کردند، ولی خود آیت الله واکنشی به این تکذیب ها نشان نداد. چهار سال بعدتر، هنوز شش ماه از انتخابات مناقشه برانگیز 88 نگذشته بود که ناگهان از امامت جمعه قم کنار رفت و گفت(+): «در شرایط فعلی فضا خیلی طیب و طاهر نیست.» خبرها حاکی از فشار افراطی ها علیه آیت الله بود. او در آخرین نماز جمعه خود گفت: «مودت، محبت، دوستی، قرآن و عترت عناصر محوری دین هستند که اگر از جامعه رخ بربندند نگهداری جامعه آسان نخواهد بود.»
.
(4)
آیت الله نگران است. کار از کنایه و تلویح گذشته. چند روز قبل ناگهان یک سخنرانی از وی منتشر شد که شش روز بعد از انتخابات 22 خرداد 88 و در جمع دانشجویان ایراد شده؛ یک روز قبل از نماز جمعه معروف رهبری. خیلی ها خوششان آمد که این جمله را از این سخنرانی تیتر کنند: «آیا رهبرانقلاب از این دوستانه‌تر و مهربانانه‌تر می‌توانستند رفتار کنند؟»(+) انگار که عده ای خواسته باشند با بیرون دادن این سخنرانی سه ساله، تردیدهای احتمالی در باره ضمیر گلایه های آیت الله  را برطرف سازند! در همین دیدار گویا دانشجویان از حمله به کوی دانشگاه در شامگاه 25 خرداد 88 شکایت نزد آیت الله برده اند که او نیز گفته: «این فرمایشات شما که مربوط به رنج دیدن دانشجویان در خوابگاه است، ما شنیدیم و کاملا منتقل کردیم و آنها هم متوجه شدند.» حالا البته سه سال تمام می گذرد و حتی مجال داده نشد تا مجلس گزارش خود را از حمله به کوی دانشگاه بخواند و کسی هم، لااقل علنی، شماتت و مواخذه نشد.
آیت الله نگران است. نگران تازیانه ای که اگر قرار بر فرودش باشد، بر گرده همه فرو خواهد آمد و نگران از این که حالا اندکی بعد از سی و سه سالگی انقلاب، کشور با زحمت و فقط با دعای امام زمان است که زنده مانده؛ چه حرف و نقدی صریح تر از این؟ گو اگر نه به تمامی، اما شبیه آن آیت الله های قدیمی شده که گنج نقد حاکمان بودند، جریان داشتند و نبودشان با بودشان فرق داشت. تا باد، چنین باد.
.
.
.