خب! برویم

هُرم نفس های آخر سال روی دلم سنگینی می کند، سالی که با پدر شروع شد و بی او برای همیشه می رود. بعدِ تحویل سال هر گاه می خواستیم دست پدر را ببوسیم دستش را پس می کشید، هیچ گاه چراغ تواضع پدر خاموش نشد ... دیشب آلبوم عکس های قدیمی را با اشک روان بر پهنای صورتم ورق زدم. من این آلبومم را خیلی دوست دارم. همه عکس های قدیمی را جمع کرده ام توی این آلبوم چسبیِ آبی رنگ؛ بعضی عکس هایش شاید بالای هفتاد سال قدمت داشته باشد. به عکس بالا که رسیدم بغضم ترکید؛ پدر با آن کلاه لبه دارش آن بالا نشسته و لبخند می زند، مرحوم بهبود دایی که مادر عاشقانه دوستش داشت؛ اِند معرفت بود و وقتی بیست سال قبل برای همیشه رفت مادر شکست، مادر خیلی غصه خورد، مادر هیچ گاه مهر برادر مهربانش را فراموش نکرد. دایی خواهر ارشد را بغل کرده و مادر؛ مهربان خواهر را که سال گذشته پیش خودش بُرد و دل همه مثل راه گلوی بغض کرده، تنگ شد؛ ... و خودِ مادر چادر سفید با گل های ریزش را سر کرده وخیره شده به روبرو؛ هنوز که هنوز است هر روز جای خالی اش برایم تکرار می شود؛ ... پنجاه سال قبل نمی دانم کدامشان بود که گفت برویم عکس بگیریم، برویم، برویم با بچه ها برویم، مادر لباس نو تن مهناز و فرحناز کرد، پدرِ شیک پوش اصلاح کرد و کراوات بست، دایی موهایش را شانه زد و مادر چادر سرکرد، خندید و گفت: خب! برویم ... /ا

*

• عید همه تون مبارک؛ عید همه دوستان دیده و نادیده ... درود بر همه شما