نکته

روزی که آن سیب معروف و تاریخی از جای خود کنده شد و پیش پای اسحاق نیوتن به زمین افتاد نه خورشید از مغرب طلوع کرده بود نه نیوتن معجونی خورده بود نه آسمان زرد بود و نه آب نارنجی نه زمین مکعبی بود و نه مردم با سر راه می رفتند. آن سیب و درخت هم هیچ تفاوتی با دیگر سیب ها و درخت ها نداشتند. قبل از آن هم بسیاری از سیب ها کنده شده و به زمین افتاده بودند و چه بسا حتی پیش پای خود نیوتن.اما آن چه جاودانگی نیوتن را در تاریخ علم به فرو افتادن یک سیب از درخت گره زد و او را به سوی کشف نیروی جاذبه زمین کشاند چه بود؟ یک شانس؟ یک حادثه؟ یا ترک عادت و پرهیز از سهل انگاری در اندیشیدن حتی برای چند دقیقه کوتاه؟ /ا فکر می کنم این روزها به نیوتن های زیادی محتاجیم! /ا
_____________

هجده اردیبهشت هشتاد و سه – وبلاگ قبلی خودم