ه‍.ش. ۱۳۹۲ اسفند ۴, یکشنبه

120

سلام یاد سحرگاهی
.
سَحَر سِحر نجات دارد لابد؛ توی کلمه‌های خدا، بین همه ساعت‌های شب و روز، «نجات» فقط کنار سَحَر آمده (نَّجَّيْنَاهُم بِسَحَرٍ)؛ یعنی همان دم که خورشید به دروازه آسمان نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود. لابد پای رمزی در  میان است. نکند رمز، سکوت باشد؛ سکوتِ سحر؟ یا رو به روشنا بودن سحر؟
.
این نشانه‌ها را، و یاد تو را وقت سحر، زیاد دوست دارم؛ خیلی زیاد. آرام می‌کند یادِ نجات، یاد تویِ دل‌آرام؛ وقت سحر.
.

.