یه پاتو برچین

سید سلمان خلیفه سلطانی

 .

این بار صدای انفجار نزدیک تر از همیشه بود؛

روی تخت بیمارستان به هوش آمد.

هنوز نمی دانست چه شده، تا این که دخترکش بدو بدو پرید روی تخت و گفت:

"بابایی ناراحت نباشیا من اصن گل یا پوچ رو بیشتر از اتل متل توتوله دوس دارم".

.

همشهری داستان – خرداد 90

**

.

توضیح من: این داستانک خیلی زیباست و من حیفم می آید، کسی که شاید به راحتی متوجه موضوع آن نشده، همین طور از کنارش رد شود ... عنوان داستان - که آخرین خط از شعر  بازی اتل متل توتوله است - در فهم آن خیلی کمک می کند و توجه به این که پدر ِ روی تخت بیمارستان، احتمالا حالا "پا" ندارد، و آن مهربانی دخترک، که بار همه زیبایی را به دوش کشیده ...

.

.

.