۱۳۸۸ اسفند ۲۲, شنبه

چرا شکل استقبال های خیابانی تغییر نمی کند؟


الف) با وجود آن که روایتی معتبر در نکوهش دویدن مردم پشت سر مرکب خلیفه برای مشایعت، از امام علی علیه السلام از جمله در خود نهج البلاغه آمده و در کتاب "داستان راستان" شهید مطهری هم تکرار شده، ولی این مساله در سفرهای استانی مقامات کشور نه تنها مورد توجه قرار نمی گیرد بلکه رسانه ها دویدن مردم پشت اتومیبل مقامات را به عنوان یک ارزش بارها و بارها بازتاب می دهند (+)
ب) بارها شاهد بوده ایم که در آستانه سفر استانی مقامات، مدیران عالی استان هایِ مقصد، برای پر کردن خیابان ها به هر ترفند درست و نادرستی دست می زنند؛ از صدور بخشنامه برای کشاندن بچه مدرسه ای ها و کارگران و کارمندان و سربازها به خیابان ها گرفته تا عبور دادن مقامات از خیابان های پرتردد. این شیوه یک خودفریبی است که نه تنها نمی تواند به محبوبیت مقام مورد استقبال تعبیر شود، که می تواند یک اقدام ضد تبلیغی باشد چون خود مردم در بطن ماجرا از پشت پرده، از بخشنامه ها و دستورات سازمانی، کم و بیش خبردار می شوند و این ترفندها را به همه استقبال ها در همه استان ها تعمیم می دهند
ج) به طور کاملا واضحی در برخی موارد منظور استقبال کنندگان لزوما ابراز حمایت و خوشامدگویی نیست؛ بلکه طرح درخواست های موردی است. توجه به دست نوشته ها و پلاکاردهایی که مردم در دست می گیرند و در آن ها از بیکاری گرفته تا بیماری خود را می نویسند، این ادعا را تایید می کند
د) در حالی که صندوق های رأی یک عرصه معتبرتر برای سنجش مقبولیت مقامات است و می تواند کف خیابان ها را از چنین ماموریت هایی معاف کند؛ با این حال به دلیل اصرار نظام برای به نمایش گذاشتن استقبال عمومی از مقامات به رغم وجود برخی معایب آشکار و پنهان آن، منطقی است تا شیوه های بهتری برای نمایش استقبال عمومی مردم از مقامات بررسی و به مورد اجرا گذاشته شود که طی آن سیستم حمل و نقل سطح وسیعی از شهر و زندگی عادی مردم مختل نشود، حضور در مراسم کاملا داوطلبانه باشد و مردم بتوانند به نحو شایسته، بی مشقت و عزتمندانه ای با مقام مهمان استان خود ارتباط بگیرند.

*

وقتي حضرت علي عليه‌السلام براي رفتن به صفّين به شهر انبار رسيد ديد که مردم شهر تا ایشان را ديدند از اسب‌ها پياده‌ شده و در پيش روي آن حضرت شروع به دويدن کردند. حضرت علي عليه‌السلام علّت را پرسيد. گفتند: "يک رسم محلّي است که پادشاهان خود را اينگونه احترام مي‌کرديم". امام علي عليه‌السلام ناراحت شد و فرمود: "و الله ما ينتفع بهذا امراوکم! و انّکم لتشقّون علي انفسکم في دنياکم و تشقون به في آخرتکم و ما اخسر المشقّة وراءها العقاب، و اربح الدّعة معها الامان من النّار" / "به خدا سوگند که اميران شما از اين کار سودي نبردند! و شما در دنيا با آن خود را به زحمت مي‌افکنيد و در آخرت دچار رنج و زحمت مي‌گرديد و چه زيانبار است رنجي که عذاب در پي آن باشد، و چه سودمند است آسايشي که با آن امان از آتش جهنّم باشد" / حکمت 37، نهج‌البلاغه، معجم‌المفهرس