۱۳۸۹ دی ۲۵, شنبه

اینجا کابل است


سرش را بالا گرفته و با لهجه افغانی و به فارسی می گوید: "اینجا کابل است، تهران نیست ... مردم آزادی تجمع دارند ...". یک مقام دولتی افغانستان در واکنش به اعتراض تند سفیر ایران در کابل به راهپیمایی ضد جمهوری اسلامی در مقابل سفارتخانه، این را می گفت ... بغضم گرفت ... کابوس ِ چنین روزی را هم به خیال و خواب مان راه نمی دادیم  ... و از دیشب مدام تکرار می کنم: " اینجا کابل است، تهران نیست ... اینجا کابل است، تهران نیست ...". سه هفته قبل هم وقتی مجید سعیدی، عکاس ایرانی مقیم افغانستان، برنده جایزه سال یونیسف شد، در پاسخ به این سئوال خبرنگار که حالا چرا در افغانستان مقیم شده اید و عکس می گیرید؟، گفت: " ... این جا با آزادی بیشتری عکس می گیرم" ... چه حسرت و تلخی سهمگینی
*
رییس جمهوری تونس، که بیست و چهار سال بود این سمت را بر عهده داشت، دیروز چند ساعت قبل از فرار به عربستان جلوی خبرنگارها آمد و گفت: " ... محدودیت اینترنت را ملغی می کنم ..." اما دیر شده بود برای زین العابدین بن علی 
.
پ.ن: این نوشته را درباره شباهت و تفاوت های تونس و ایران بخوانید؛ خوب و منطقی و به دور از هیجان مرسوم نوشته شده