گچین کجاست؟

از بندرعباس به سمت بندر خمیر در غرب آن که برانی، نرسیده به بندر خمیر، تابلویی زوار در رفته در سمت راست جاده، تو را به روستای گچین راهنمایی می کند. مردم هرمزگان این روستا را به خاطر فروشگاه هایی می شناسند که لوازم عمدتا قاچاق را با قیمت نسبتا مناسب به مشتری تحویل می دهند. مسافرانی هم که عازم بندرعباس می شوند چند ساعت از وقت خود را صرف سفر به این روستای سنّی نشین می کنند هر چند حالا خیلی ها معتقدند که دیگر این گچین، آن گچین سابق نیست و قیمت کالاهایش با قیمت همان کالا در مغازه های شهر چندان فرقی نمی کند. مغازه دارهای گچین اهمیتی به ویترین و یا حتی تمیزی شیشه های مغازه خود نمی دهند. خیابان ها هم عمدتا خاکی و بسیار کثیف است. در ایام نوروز و شلوغی گچین، چند معتاد می شوند متولی خود خوانده محل پارک خودروهای مسافران و بدون آن که کاری بکنند هزینه عیش شان را از مسافران می گیرند. پلیس یا نمی بینی یا کم می بینی. گرد و خاک تا زانو، تیغ زدن مشتری به مثابه یک الزام برای کسبه، چانه بازار تا دلت بخواهد و جنس بُنجل و چینی تا خرخره! .../ا
اما این یک روی سکه است؛ آن روی سکه را محمد البرادعی بهتر از همه هرمزگانی ها می شناسد! ماجرا بر می گردد به معدن اورانیوم در گچین. ده بند از پنجاه و هشت بندر گزارش اخیر مدیر کل آژانس بین المللی انرژی اتمی مربوط به گچین است. البرادعی در گزارش خود از جمله نوشته که : "به گفته ایران، استخراج اورانیوم در معدن گچین و همچنین فعالیت های فراوری سنگ معدن در نیروگاه اشباع سنگ معدن اورانیوم گچین همواره وجود داشته و تحت مسئولیت ژانس بین المللی انرژی اتمی باقی می ماند". /ا
گچینِ البرادعی با گچینِ بندری ها، از زمین تا آسمان فرق دارد؛ در اولی البرداعی حریصانه به دنبال اورانیومی می گردد که ممکن است بدون اجازه او بالا – پایین شود، در دومی؛ بندری ها و همه مشتریان بازار گچین، گرد و خاک و آشغال و گرما و همه رقم سختی دیگر را تحمل می کنند، تا جنسی پیدا کنند که دو هزار تومن ارزان تر باشد؛ نفت صد دلاری هم آن ها را از تحمل حقیرانه این مشقت نرهانیده است! /ا