۱۳۸۹ دی ۲۷, دوشنبه

چون می دونم مال منی


می خوانَد: "... دوسِت دارم چون می دونم مال منی"(+) ... اینجا همه لطف و معجزه "دوست داشتن" را انگار "می دونم" و "مال من" بر باد می دهد؛ مخاطب این جمله می تواند هر کس و چیز دیگری جز "انسان" هم باشد که "مملوک" بودن اش، و "دانستن" این رابطه "ملک"ی، از خود ِ خودش مهم تر است ... اگر مملوک نباشد، یا حتی باشد و "ندانی"، دوسِش نداری؛ این مصرع جز این معنی می دهد؟ ... "دوسِت دارم؛ چون دوسِت دارم"؛ همین و بس