۱۳۹۰ آبان ۱, یکشنبه

دستان نرودا


"از زمانی که تصادف کردم و یکی از انگشتانم شکست و تا چند ماه نتوانستم از ماشین تایپ استفاده کنم، به عادت دوران جوانی برگشته ام و با دست نوشته ام. وقتی انگشتم بهتر شد و می توانستم مجددا تایپ کنم متوجه شده ام اشعاری که با دست می نویسم پر احساس تر هستند و صورت تجسمی آن ها، راحت تر تغییر پیدا می کند. رابرت گِریوز، شاعر انگلیسی، در مصاحبه ای گفت برای فکر کردن تا آنجایی که امکان دارد نباید در اطرافت وسایل غیردست ساز وجود داشته باشد. او می توانست این را هم اضافه کند که شعر باید با دست نوشته شود. ماشین تایپ، مرا از ارتباط عمیق تر با شعر گفتن جدا کرد و دستانم دوباره مرا به آن نزدیک کردند".
.
.
پابلو نرودا، مصاحبه با پاریس ریویو، ژانونه 1970
.
.