۱۳۹۰ مرداد ۳, دوشنبه

تئاتر اصولگرایان


کشوری بزرگ با منابع انسانی و انرژی کم نظیر، در پس ِ پیروزی اصولگرایان در دو انتخابات متوالی در مجالس هفتم و هشتم، و دو پیروزی دیگر در انتخابات ریاست جمهوری نهم و دهم، و در آستانه انتخابات مجلس نهم، اوضاع نابسامانی را در همه عرصه های حتی مربوط به نیازهای زندگی روزانه مردم، از تامین نیازهای درمانی گرفته تا نیازهای معیشتی ساده، شاهد است و این در حالیست که این جریان سیاسی ِ مستظهر به پشتیبانی نهادهای ناظر بر سلامت انتخابات و آن قوه دیگر (قضاییه)، اینک مشغول "هشت به اضافه هفت" و "شش به اضافه پنج" است(+) تا با پیروزی در انتخابات مجلس نهم، نمایش ِ غم انگیز ناکارآمدی خود را در اداره مقدّرات کشور، با جلای مردم سالاری ادامه دهد.
.
مجاز شدن انتقادهای گاه حتی تند و بی سابقه از دولت و رسانه ای شدن تنش های صوری بین اجزا و ارکان این جریان اصولگرا (مانند نمونه حمله کیهان به علی لاریجانی)، اگر خوشبینانه به دغدغه بر سر کارآمدی نظام حکومت داری اصولگرایان تعبیر شود، موکول شدن این همه به ماه های منتهی به انتخابات، شائبه تلاش برای قطبی کردن فضای سیاسی برای رونق بخشیدن به انتخاباتی را تقویت می کند که برندگان آن یا "اصولگرایان بالا برره" خواهند بود و یا "اصولگرایان پایین برره"، و به این ترتیب، خواسته و ناخواسته، آن خوشبینی ِ پیش گفته به یک شوخی تلخ بدل می شود.
.
اصولگرایان پیش از آویزان شدن به طناب های رنگارنگ، از جمله طناب "جریان انحرافی"، برای بیرون کشیدن خود از چاه "ناکارآمدی"، باید بپذیرند که ایران امروز به چیزی فراتر از این نمایش ها، و به کسانی باوجدان تر از آنها برای اداره کشور، محتاج است؛ اگر که "ایران"، و "دین و ایمان ایرانیان" برایشان ارزش دارد.
.
.
.
کاریکاتور از مانا نیستانی / اگر نمی بینید، اینجا را کلیک کنید
.