۱۳۹۶ مرداد ۱۲, پنجشنبه

229


زمین را برای پی می‌کَنند، سنگ روی سنگ می‌گذارند، دیوار و ستون بالا می‌برند، سقف پهن می‌کنند، توی دل دیوار پنجره باز می‌کنند، در و پله می‌سازند، آباد می‌کنند زمین را و زمان و زمان سپری می‌شود تا روزی برسد که «دل‌آرام» به آن بنای باشکوه نگاه کند؛ آن بنا را بخواهد که پشت سر او بایستد برای فوتوگراف ... حالا گناه، گناه کیست که کسانی پیدا می‌شوند و خیال می‌کنند این تویی که کنار آن معبد باشکوه ایستاده‌ای برای فوتوگراف و نه او کنار تو؟

«تو از معابد مشرق‌زمین عظیم‌تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است»