ه‍.ش. ۱۳۹۴ بهمن ۲۱, چهارشنبه

214

چقدر این عکس روزهای ‌کودکی‌ات را دوست دارم، بالِ پروازِ آمده با نامه آخرین‌ات؛ لبخند، همان دریاست، چشم‌ها، همان خورشید، و مو‌هایی که انگشتانم بارها شانه‌هایش شد و بیشتر از همه‌ی قلم‌ها و کلمات دوست‌شان دارد، همان باغ آرزو، جای بوسه‌ام میان دو ابروان‌ات نشان است.

خدا مرا برای دوست داشتن تو آفرید؛ دوست داشتن دیروز، امروز و فردای تو؛ گو سهم من از این هر سه، فاصله و دوری باشد.

.

.